In de derde ronde van de KNSB competitie mochten wij thuis SMB 2 ontvangen.
Ondergetekende (woonachtig te Mook) vroeg zich wel af of een uitwedstrijd tegen SMB niet dichterbij zou zijn. In ieder geval minder ver heuvel op fietsen. Enfin, ‘t Groeske is een gezellige locatie, en het heeft ook wat om met 3 teams tegelijk thuis te spelen.
Jorg had de witte stukken op bord 2 en stond al snel winnend. Ik zag nog net dat hij en zijn tegenstander tegenovergesteld gerokeerd hadden. Dit soort stellingen zijn altijd een race wie de snelste koningsaanval naar voren kan sturen, en ik geloof niet dat Jorg’s tegenstander op tijd in de startblokken stond. Jorg kon drukken op een halfopen lijn en had zijn stukken uitstekend gericht op de zwarte koning. Er was geen duidelijk tegenspel, en zo was de finish snel bereikt.
Op bord 8 werd ook geracet, want ook hier stonden tegenovergestelde rokades op het bord. Zowel Gerrit als zijn tegenstander zetten een gevaarlijke aanval op poten. Gerrit kreeg een randpion op de 3e rij voor zich geduwd en moest goed rekenen, maar uiteindelijk werd zijn tegenstander iets te overmoedig (of wanhopig) en offerde 2 stukken in een poging zijn aanval voort te zetten. Daar gleed hij stevig uit, dus was de tussenstand 2-0.
Wim verloor op bord 3. Ik heb weinig meegekregen van deze partij, en zelf noemde hij het ‘een saaie pot’. Er werd rustig afgewikkeld, tot Wim zich in het eindspel verstapte en een pion verloor, daarmee bleef de finish uit zicht.
Ook Herman gleed uit. Hij won een pionnetje in de opening, waar zijn tegenstander veel activiteit voor terugkreeg. Er viel een 2e pion voor nog meer activiteit en toen kon Herman mat niet meer tegenhouden. 2-2.
Niek had met de witte stukken een groot centrum opgebouwd, maar de zwarte lopers doorstaken zijn stelling vanaf de flanken. Het werd een lastige stelling waarin zwart kon infiltreren met een -op het oog- gevaarlijke aanval, maar Niek wist een zetherhaling te forceren voor een half punt. In de analyse werd nog een interessant kwaliteitsoffer overwogen voor zwart, waarbij zich allerlei complicaties voordeden en het resultaat volstrekt onduidelijk was. Maar uiteindelijk moet je de winnende lijn toch op het bord vinden, anders telt het niet.
Mijn eigen partij op bord 5 werd daarop beslist. In een vrij symmetrische stelling had mijn tegenstander moeite om een plan te bedenken met wit. Hij verbruikte een paar tempi met zijn paard, en ik wist ondertussen mijn stukken iets beter te positioneren. Op een kritiek moment vond ik de juiste zet om wit’s hele coördinatie overhoop te gooien, en opeens speelde zijn stelling niet zo soepel meer. Ik kon afwikkelen naar een eindspel waarin ik 2 pionnen kon oprapen en trok zo het punt over de streep.
Ik zal de spanning breken: de matchpunten kwamen van Frans op bord 1. De afgelopen tijd verkeert Frans niet in de beste schaakconditie, en voor vandaag had hij zich voorgenomen om ‘vooral niks geks te proberen’. Het werd een lange marathonpartij waarin hij nooit veel risico liep. Eerst creëerde hij wat complicaties met een minderheidsaanval, daarna werd hij een handje geholpen toen zijn tegenstander wel durfde afwikkelen naar een zeer slecht eindspel. Het was een schoolvoorbeeld van een goed paard tegen een slechte loper. Beide zijden hadden hun resterende pionnen grotendeels klem staan, maar die van Frans stonden allemaal op de juiste kleur. De witte loper kon enkel wat op en neer rennen en Frans nam alle tijd om zijn paard en koning zo te plaatsen dat hij zeker wist dat hij de winnende configuratie had. Toen de witte pionnen één voor één omvielen, kwam hij zegevierend over de finishlijn.
Ten slotte was Jo nog bezig. Hij verloor ergens een pion, later een tweede en kwam gedurende de middag steeds minder te staan. De enige pre was stukactiviteit. Met 2 paarden en een sterke toren zocht Jo naar complicaties, en had nog matdreigingen, maar zijn tegenstander pareerde de aanval en stuurde bovendien een pion naar de zevende rij, en zo mocht Jo helaas zijn koning omleggen.
En zo was de eindstand 4 ½ – 3 ½. Geen ruime overwinning, maar wel een zeer welkome!
Jasper van der Heijdt
